Parafia unicka pw. św. Nikity w Kostomłotach

Kilka słów o Augustianach, dawnych właścicielach Kostomłot

Kilka słów o Augustianach, dawnych właścicielach Kostomłot

W marcu 1256 r. w Rzymie, przy kościele Santa Maria del Popolo, z nakazu Papieża Aleksandra IV, spotkali się delegaci wszystkich klasztorów eremickich w liczbie 360 osób. W obecności delegata papieskiego wysłuchano i przyjęto wolę Papieża aby zjednoczyć się prawnie, w celu utworzenia jednego wielkiego Zakonu, Zakonu Ere­mitów św. Augustyna. W ten sposób powstała zakonna rodzina augustiańska

, która została zaliczona do grona zakonów „żebrzących lub „braterstwa apostolskiego, na wzór Franciszkanów i Dominikanów, istniejących już od kilkudziesięciu lat i zatwierdzonych przez Kościół.
 Celem, jaki sobie wyznaczyła Stolica Święta w zatwierdzaniu i stwarzaniu Zakonów braterstwa apostolskiego, było połączenie ślubowania rad ewangelicznych z bezpośrednim duszpaster­stwem wśród Ludu Bożego, w tym czasie bardzo potrzebującego autentycznego świadectwa życia chrześcijańskiego, ewangeliza­cji i troski duszpasterskiej.
 W ten sposób Zakon Augustiański zaczął się charakteryzować poprzez pewien styl życia, które jest w tym samym czasie kontemplacyjne i apostolskie, poświęcone szukaniu Boga poprzez studium i życie wspólne, mające na celu przekazywanie Ludowi Bożemu poszukiwanej i odnalezionej prawdy. W ten sposób zbiegają się we wspaniałą jedność: poszukiwanie prawdy i życie we wspólnocie, podjęte przez samego Augustynażycie kontemplacyjne eremitówdziałanie apostolskie w różnych formach, wynikające z aktualnych potrzeb Kościoła.
źródło: augustianie.pl
 

Komputerowa próba rekonstrukcji brzeskiego konwentu AugustianówKlasztor augustianów w Brześciu swoją historią sięga fundacji Księcia Witolda z 1412 r. Przetrwał on pod panowaniem rosyjskim po trzecim rozbiorze Polski przez 35 lat (1795–1830).

Po lewej - komputerowa próba rekonstrukcji brzeskiego konwentu Augustianów

W 1797 r., po rozwiązaniu zakonnej prowincji polskiej, ów klasztor został wcielony do świeżo powołanej prowincji rosyjskiej. Augustianie brzescy do 1801 r. prowadzili mały sierociniec dla czworga dzieci stanu szlacheckiego. Próby utrzymywania szkółki elementarnej (1804–1805) zakończyły się niepowodzeniem. W 1801 r. pożar zniszczył klasztorny kościół Świętej Trójcy. Ocalały klasztor i zakrystia, spłonęła jednak bogata biblioteka. Odbudowywany do 1808 r. kościół został spalony tego roku w kolejnym pożarze. Dopiero następna rekonstrukcja doprowadziła go w 1814 r. do stanu używalności. Ten klasztor, bogaty w czasach Rzeczypospolitej, już w 1795 r. stracił podstawę majątku ziemskiego, wieś Kostomłoty, położoną za Bugiem, a więc skonfiskowaną przez zaborcę austriackiego. Do 1820 r. augustianie pobierali stały procent (czynsz roczny) od lokat kapitałowych złożonych w kahale brzeskim (4845 rubli srebrnych), a do 1830 r. ponadto procenty od innych prywatnych subwencji wieczystych (łącznie 2100 rubli srebrnych). hW 1804 r. augustianie brzescy pobierali blisko 400 rubli rocznego procentu. Oprócz tego mieli własne oszczędności, a niektóre pomieszczenia w klasztorze odnajmowali aptekarzowi i kupcowi winnemu za wysoki czynsz. Nie zaprzestali też przyjmowania jałmużny, a od wiernych dostawali datki za posługi kapłańskie. W 1830 r. klasztor augustiański podzielił los niemal wszystkich instytucji katolickich starego Brześcia. Został przeznaczony pod zabudowę planowanej twierdzy według planu cara Mikołaja I. W 1851 r. obok rozebranego kościoła powstała garnizonowa cerkiew św. Mikołaja (widok współczesny foto poniżej. przyp. red.) , a sam klasztor przeznaczono na siedzibę Komitetu Inżynierów Twierdzy.
 Źródło: Tadeusz M. TRAJDOS Augustianie w Brześciu Litewskim pod panowaniem rosyjskim, Hereditas Monasteriorum vol. 5, 2014, s. 13–25
źródło foto: http://www.radzima.org/